in

Zwerver overlijdt in kou en stilte op trap Enschedees theater: ‘Die aanblik…’

Er was geen rumoer of ruzie. Alleen stilte. En kou. In die treurige setting vond een Enschedese zwerver in de nacht van donderdag op vrijdag zijn einde, op de trap van het Wilminktheater.

Had buurtbewoner Jan hem een slaapplek moeten aanbieden, vraagt hij zich af? Had hij dan nog geleefd?

Een groepje agenten houdt met de handen in de zij de wacht, voor het Wilminktheater in de Harry Banninkstraat. Op de trap voor de ingang ligt een dode man.

Vanochtend aangetroffen door een van hun collega’s, die op weg was naar de vroege dienst. Toen stonden er nog geen witte schermen omheen. Nu wel.

Terwijl zij hun werk doen en forensische rechercheurs uitzoeken of de man op een natuurlijke wijze is overleden – later blijkt dat dit inderdaad het geval is – kijkt buurman Jan vanuit zijn balkontuintje toe.

De Enschedeër woont op de begane grond van het appartementencomplex Stadsgaarde, zo’n acht jaar nu, samen met zijn vrouw.

Er ontgaat hen weinig, van wat hier gebeurt, zegt de gepensioneerde. Niet iedereen zou het willen, het is zo bij de theateringang en het uitgaansdeel best vaak luidruchtig, maar zij houden ervan.

Die geluiden en passanten staan voor reuring. Leven. Het is soms net een voorstelling, en zij zitten eerste rij.

Best koud
Dat was ook donderdagavond zo. Rond half tien zagen ze hoe handhavers een zwerver met een rode jas en een capuchon van de trap van het Wilminktheater begeleidden richting het 100 meter verderop gelegen pand van het Leger des Heils.

Lees ook  De meeste mensen hebben het helaas fout: Hoeveel mensen gingen er picknicken?

Eerder op de avond was de politie er al bij geweest. Niet omdat hij luidruchtig was of voor overlast zorgde, volgens Jan was het vooral uit zorg voor de man zelf. Het was al best koud.

Maar niet veel later zag Jan de zwerver terugkomen en zijn plek op de trap weer innemen. Nee, niet omdat hij wachtte op een voorstelling, zegt hij lachend. „De man loopt hier wel vaker rond.” Liep, corrigeert hij zichzelf. „Want nu is hij dood.”

In het tuintje naast hem kijkt buurvrouw Sonja enigszins verbaasd naar de witte schermen. Ze is net wakker, heeft weinig van de politie-activiteit meegekregen, Jan praat haar bij.

Hij vertelt Sonja ook dat hij het er gisterenavond nog met zijn vrouw over gehad heeft. Of ze de man geen slaapplek moesten aanbieden, want ze hebben wel een kamer over. „Maar dan kunnen we hier wel aan de gang blijven”, zegt hij, schouderophalend.

Niet ‘aan de fles’
Sonja en Jan weten niet hoe hij heet, laat staan hoe oud hij was. 50? 60? Het is lastig inschatten bij zwervers, en ze zien er hier zoveel.

Deze was niet lastig, geen ‘schreeuwerd’ en ook niet Arnoud. „Sommigen lopen de hele dag met de fles”, zegt Jan. „Dat had deze niet.” Hij had alleen een tasje met wat spullen.

Lees ook  Grote onthulling: ‘Badr Hari woont in woning van Doutzen Kroes’

Het is treurig, stellen ze vast. En dat vindt operationeel directeur Marco Rouw van het Wilminktheater ook.

Na een feestelijke opera première donderdagavond, met cultuurliefhebbers die blij waren dat ze eindelijk weer naar het theater konden en medewerkers die hen dat plezier van een fijne avond uit konden geven, werd hij vanochtend geconfronteerd met de lijkwagen. „Die aanblik…”

Rustplekje
Hij bevestigt wat Jan al vertelde. Dat er inderdaad handhavers waren, om hem daar weg te halen.

Dat de man niemand tot last was en dat er inderdaad wel eens zwervers bij hen op de trap verblijven, zoals ze overal in de stad in hun ‘rustplekjes’ hebben, zoals hij het noemt.

Vorig jaar was de Duitse dakloze Carlo bij hen een vaak geziene gast, maar die is nu terug naar zijn geboorteland. Deze man kende hij niet.

Toen Marco Rouw rond elf uur het pand verliet, was er niets vreemds, hij heeft de zwerver toen niet gezien, of hij is hem niet opgevallen, dat kan ook.

Buurtbewoonster Sonja snapt dat wel. Dat heeft ze zelf ook. Zwervers komen en gaan, hier in dit deel van de stad.

De een blijft beter in het geheugen hangen dan de andere. „Maar als je iemand een jaar niet ziet lopen”, zegt ze, voor ze weer naar binnen gaat, „mis je hem onbewust toch.”

Geraldine Kemper zet Instagram op zijn kop met topless-foto

Het einde voor Willibrord Frequin: ‘Ik maak het niet lang meer’