in

Corita liet de hond uit en trof thuis haar dochter dood aan: ‘Ze wilde niet dood, alleen rust’

Ruim een jaar geleden benam Maryana Flameling uit Boven-Hardinxveld zichzelf van het leven.

Het 14-jarige meisje werd in haar dorp zo gepest dat ze geen andere uitweg meer zag dan zelfdoding te plegen.

Haar moeder Corita Both blikt gedetailleerd terug op die gitzwarte dag en vertelt hoe ze zichzelf op de been houdt. ,,Ik mag niet onderuit gaan, dan hebben ze alsnog gewonnen.”

Corita Both (51) zit vandaag bij haar moeder Bets (81) in huis. Om puur praktische reden. Ze gaan straks aan de slag met het kerstdorp in de voortuin.

Op het dressoir prijkt een ingelijste foto van Maryana. In een bloemstuk ernaast hangt een kerstbal: ‘Maryana. Voor altijd in mijn hart’. Beiden vinden het fijn om naar de foto te kijken. ,,Ze is zo mooi.”

Maryana was volgens haar moeder als klein meisje (haar ouders scheidden toen ze een jaar of 4 was) een dondersteen. Een dame met modderschoenen.

Letterlijk. ,,Ze kon er als een dametje uitzien, maar als ze op straat een waterplas tegenkwam, dan ging ze er niet omheen, maar doorheen.”

Het typeerde Maryana. Ze kleedde zich zoals ze zelf wilde, zei wat ze wilde en deed wat ze wilde. Recht door zee, stoer.

Maar ze werd ook gepest. Niet alleen op school, maar ook daarbuiten. Aan haren trekken, haar van haar fiets trappen.

En dan blijft het uitschelden nog onbenoemd. Pestprotocollen op de basisschool hielpen te weinig volgens moeder Corita. Discussies bleven steken op welles-nietes of ‘het was niet zo bedoeld’.

Maryana was blij dat ze na groep 8 naar het Fortes Lyceum in Gorinchem kon. Daar liepen meer meisjes en jongens zoals zij.

Ze ging op in de massa en ze wilde niets liever dan dat. Ze wilde in de leerlingenraad, had goed contact met een paar docenten, was open over haar bis*ksualiteit en deed hartelijk mee aan Coming Out Day, dofte zich op en versierde haar wenkbrauwen met verf in de kleuren van de regenboog. Het pesten was voorbij.

Leek voorbij. Want buiten school, op straat in haar dorp, voelde Maryana zich allerminst veilig. Een hoofdpester, vier of vijf actievelingen en dan nog tussen de tien en twintig meelopers.

Moeder Corita hoorde de groep eens in het speeltuintje de hoofdpester bellen met de vraag wie Maryana in elkaar moest slaan en of dat met de handen moest of dat ze ook een mes mochten gebruiken.

Woedend is ze op de groep afgegaan. Nee, de groep bedoelde het allemaal niet zo, werd haar verteld.

Ook op sociale media werd het Hardinxveldse meisje gepest. Lekker anoniem met fake accounts, die later ook niet meer traceerbaar waren.

Het maakte volgens Corita Both niet uit wat haar dochter zei of deed, de groep vond altijd wel een reden om te treiteren. ,,Maryana was bang. Niet continu hoor.

Dan vertelde ze dat ze toch op de fiets naar Sliedrecht reed om naar een vriendin te gaan.

Via een app kon ik zien waar ze dan was. En als ze ergens te lang stilstond, dan wist ik dat ze haar weer hadden.”

Ook thuis voelde Maryana zich soms angstig. Dan kwam ze midden in de nacht met haar hoofdkussen onder haar arm naar haar moeders slaapkamer. ‘Mam, mag ik alsjeblieft bij jou?’

Al een tijdje verminkte ze zichzelf. Zorgvuldig had ze het mesje uit een puntenslijper gehaald. Daarmee kraste ze in haar armen.

,,Net een ruitjesschrift”, blikt Corita terug. ,,Zeker in haar onrustige periodes. We probeerden haar te overtuigen dat ze beter een sigaret kon roken dan in haar zelf te snijden.

Lees ook  Roxanne Kwant van RUMAG laat niets aan de verbeelding over!

Natuurlijk is roken ook niet goed, maar als ze dan heel vaak naar buiten ging om een sigaret op te steken, konden we beter inschatten hoe onrustig ze was.”

”Zo was mijn dochter dus ook. Misschien deed ze het om te choqueren, misschien om het onderwerp op de kaart te zetten”
– Corita Both

Corita herinnert zich een uitje naar de Beekse Bergen. Omdat het die dag warm was, wilde Maryana haar jas uitdoen.

,,Niet doen, je arm, dan zien ze het”, had haar moeder nog gewaarschuwd. Maar het meisje deed haar jas uit en antwoordde: ,,Dan zien ze het maar.

En als ze meer willen weten, dan vragen ze er maar naar.” Corina: ,,Zo was mijn dochter dus ook. Misschien deed ze het om te choqueren, misschien om het onderwerp op de kaart te zetten.”

Terug naar 15 november vorig jaar. Het ging op dat moment best goed met Maryana.

Ze had een goede dag gehad, had online kerstcadeautjes gekocht en overdag nog meegeholpen met het opzetten van het enorme kerstdorp in het voortuintje van haar oma Bets. Dat was een traditie.

,,Ze was die dag best vrolijk en er leek niets aan de hand. Er was geen enkele reden te veronderstellen dat Maryana zelfmoord zou plegen. Niet één keer was dat bij me opgekomen.”

Rond 22.00 uur ging Corita de deur uit om de hond uit te laten. Ze had nog naar boven geroepen. ,,Tot zo, mam”, klonk het uit vanuit Maryana’s kamer.

Toen haar moeder terugkwam, klonk er muziek uit de slaapkamer van haar dochter, iets dat wel vaker gebeurde en waar Corita verder geen aandacht aan schonk.

Het had weinig zin om naar boven te roepen dat ze weer thuis was. ,,Toen ik de lampen uitdeed en naar boven ging om naar bed te gaan, vond ik haar.”

Maryana had een striklint, waarmee ze cadeautjes aan het inpakken was, aan haar bed vastgemaakt en een strop gemaakt.

Die had ze om haar nek gedaan en had zich daarna voorover laten vallen. ‘Och meisje’ had haar moeder nog troostend gezegd toen ze bij haar bed neerknielde.

Haar gevoel ging op dat moment uit. ,,Ik moest handelen. Reanimeren, niet nadenken, maar doen.”

Maar hulp mocht niet baten. Corita had al aan de zwarte ogen van haar dochter gezien dat het geen zin meer had.

De grond zakte even onder haar voeten weg, daarna nam de ‘automatische piloot’ het weer van haar over.

”De stille tocht voelde voor mij als een demonstra­tie”
– Corita Both, Moeder van Maryana

Er ging een schokgolf door Boven-Hardinxveld, maar ook daarbuiten. Een meisje was doodgepest. Er werd een stille tocht georganiseerd.

Op de laatste vrijdag in november, een kleine twee weken na haar dood, liepen tientallen dorpsgenoten mee als eerbetoon aan Maryana.

De familie liep met een spandoek voorop. ,,Natuurlijk voelden we ons gesteund door alle mensen die meeliepen, maar het helpt niet bij de verwerking, eerlijk gezegd.

Voor mij voelde het als een demonstratie. Ik wilde laten zien: kijk eens wat pesten voor gevolgen heeft.”

In de eerste maanden na haar dood was er nog veel aandacht voor Maryana. Zoiets mocht nooit meer gebeuren.

Nu, een jaar later, ziet Corita dat de aandacht is verslapt. De buurt was in het begin nog alert op pesten op straat, maar de oplettendheid is afgenomen.

Ook had Maryana’s moeder graag gezien dat er op scholen meer aandacht voor het onderwerp was geweest.

,,Ze hebben me nooit gebeld met de vraag of ik er in een klas over zou willen vertellen. Ik zou meteen ja zeggen. Ik doe alles om ervoor te zorgen dat er meer wordt gedaan tegen pesten.

Lees ook  Man slaat met hamer op kop van kat: Het internet gaat los!

Maar zo lang er niets wordt gedaan om pesters écht aan te pakken, dan kom je altijd te laat. Dat is frustrerend.”

Vertrouwenspersonen
Corita Both pleit er dan ook voor dat bij gemeenten of welzijnsinstellingen vertrouwenspersonen worden aangesteld, waar slachtoffers van ernstige pesterijen naartoe kunnen.

Ze pleit voor dagboekjes, die met de vertrouwenspersoon worden gedeeld en thuisbezoeken.

,,Ze moeten zeggen ‘als er wat is, kom ik naar je toe’ in plaats van ‘als er wat is, weet je me te vinden’.

Het voordeel van die dagboekjes is ook dat sommige namen van pesters misschien vaker voorkomen. Dat maakt het makkelijker om pesters aan te pakken. Er ligt dan immers al een dossier.”

De hoofdpester van Maryana pest nog steeds, zegt Corita. Wordt een blonde jongen met prachtige lange krullen door haar uitgescholden.

,,Je moeder zal wel zo verdrietig met jou zijn, dat ze haar zoon een meisje laat zijn”, citeert ze. ,

,Ze heeft er niets van geleerd. Maryana was net overleden of ze fietste al heel langzaam langs mijn huis en riep ‘Oh oh, wat ben ik toch verdrietig. Ik zou bijna gaan huilen’.

Natuurlijk maakte mij dat als moeder woedend en verdrietig, maar je kunt niets bewijzen.

En zolang ouders van pesters maar blijven zeggen dat 15-jarige kinderen elkaar nou eenmaal pesten, dan is er nog een lange weg te gaan.”

”Ook al wankel ik soms, ik wil zo lang mogelijk blijven staan”
– Corita Both, Moeder van Maryana

Pas nu merkt Corita steeds vaker dat het verdriet er komt. Er last van krijgt. Beklemmende gevoelens als ze ’s avonds thuis is.

Het afgelopen jaar heeft ze volledig op haar verstand geleefd. Nog steeds, geeft ze toe.

Ze wankelt wel eens en er zijn dagen dat ze denkt ‘nu even niet’, maar meestal schakelt ze zich uit. Als overlevingstechniek.

,,Ik duw gevoelens weg, dat weet ik. En als ik uitga en een geweldige avond heb, voel ik me ook schuldig tegenover Maryana.

Omdat ik lol heb en zij niet. Maar als ik die gevoelens te veel binnenlaat, ga ik onderuit. Dat risico is groot.

Ook al wankel ik soms, ik wil zo lang mogelijk blijven staan. Al is het koord nog zo dun. Als ik val, hebben de pesters alsnog gewonnen.”

Geen enkele aanwijzing
Wat is er precies gebeurd tussen de tijd dat Corita de hond ging uitlaten en het moment dat ze haar dochter levenloos in haar slaapkamer zag liggen?

Het is een vraag die moeder een jaar na dato nog altijd bezighoudt. Op Maryana’s laptop en in haar mobiel is geen enkele aanwijzing gevonden.

Een afscheidsbrief was er evenmin. ,,Maar er moet iets zijn gebeurd zijn toen ik weg was. Er moet een moment zijn geweest waarop Maryana zo in paniek is geraakt dat ze heeft gedaan wat ze deed.

Wat hebben we gemist, wat heeft haar getriggerd? Er zal nooit antwoord op komen. Maryana wilde niet dood, alleen rust.”

Oma’s kerstdorp vol met verlichte Lemax-huisjes staat er ook dit jaar weer. Op de dag dat Sint-Nicolaas zijn hielen heeft gelicht, moet hij klaar zijn.

Vorig jaar had Corita er liever de fik in gestoken, vertelt ze nuchter. Maar een paar jongeren uit de buurt wilden het dorp koste wat kost toch opbouwen.

Dit jaar wordt het kerstdorp aan Maryana opgedragen en wordt een gloednieuw spandoek opgehangen met foto’s van Corita’s dochter. ,,Zo is ze er toch weer een beetje bij.”

Ernstige zorgen om Prinses Beatrix. Ze heeft corona en gaat heel snel achteruit..

Jongen (13) schiet zusje (14) per ongeluk dood met zelfgemaakt geweer