in

Alicia (15) overleed aan kanker en wilde beter leven voor lotgenoten in arme landen: familie zet haar wens voort

Hoe een fijn leven van de ene op de andere dag in een nachtmerrie kan veranderen. Machteld Ooijens (49) uit Houten weet er alles van: ze verloor haar 15-jarige dochter Alicia anderhalf jaar terug aan een uiterst zeldzame vorm van botkanker.

Nu zet ze Alicia’s wens, een beter leven voor kinderen met kanker in armere landen, voort. ,,Je denkt: waarom overkomt óns gezin dit?”

Op zaterdag wandelt de familie Franken nog nietsvermoedend door de Spaanse natuur. Ze genieten van hun vakantie.

Zon, gezelligheid, warmte. Af en toe klaagt Alicia over de pijn in haar knie. Of nou ja, écht klagen doet ze eigenlijk nooit.

Maar de blessures waar ze al een tijd mee rondloopt, houden aan en zorgen voor ongemak in haar sportieve leven.

Lang duurt de pijn nooit: als er door de Spaanse landschappen gewandeld moet worden loopt de fanatieke hockeyster gewoon voorop.

Met een grote glimlach op haar gezicht. Of ze niet even wil pauzeren? ,,Nee hoor. Kom, we gaan weer verder.”

”Dit is zo ernstig dat we hier waarschijn­lijk niks meer aan kunnen doen”
– Doktoren

Hoe grauw, grijs en immens verdrietig het leven in Nederland er een week later uit zal zien, is op dat moment ondenkbaar.

Alicia’s aanhoudende blessure is reden genoeg voor een sportarts om een MRI-scan te maken. Twee dagen later krijgt vader Onno telefoon: het is foute boel. Er zit een tumor in Alicia’s knie.

Die klap verandert wéér een dag later in een mokerslag. De tumor blijkt botkanker, een extreem zeldzame, agressieve tumor genaamd osteosarcoom, en hij zit niet alleen in Alicia’s knie.

De ziekte heeft zich verspreid naar haar ruggenwervel en schouders, en er zijn zelfs al uitzaaiingen in haar longen. ,,Dit is zo ernstig dat we hier waarschijnlijk niks meer aan kunnen doen”, zeggen de doktoren.

Te groot
Alicia wil knokken. De chemokuur die haar, ondanks haar geringe overlevingskansen, wordt aangeboden grijpt ze met beide handen aan.

,,Ze zei: ‘ik heb geen keus. Als dit de enige optie is, dan doen we dat’. Dat ze haar haren zou verliezen vond ze toen eigenlijk het allerergste.

Misschien omdat ze nu eenmaal een pubermeisje van 14 was. Maar misschien ook wel omdat ze zich bij de ziekte geen voorstelling kon maken. Het was te groot. Voor haar, en voor ons”, zegt Machteld.

”Je stapt door de deuren en wil meteen wegrennen. Begrijp me niet verkeerd: er is daar zoveel liefde, zoveel aandacht voor de kinderen”
– Machteld

Door de chemokuur maken Machteld en haar gezin kennis met het – dan nog gloednieuwe – Prinses Màxima Centrum (PMC) in Utrecht.

Ze herinnert het zich nog exact: de kale ‘koppies’, de kinderen aan chemopalen, ‘overlevende’ ouders. Het komt keihard binnen.

,,Je stapt door de deuren en wil meteen wegrennen. Begrijp me niet verkeerd: er is daar zoveel liefde, zoveel aandacht voor de kinderen.

Het is de beste plek op aarde binnen dit traject. Maar het is ook de plek waar je never nooit terecht wil komen.”

Zo zag Alicia dat ook, herinnert Machteld zich. ,,‘Dit is niet mijn wereld’, zei ze. En dan blijkt: dat is het helaas wel.”

Lees ook  Vrouw betrapt tasjesdieven in trein naar Breda en trekt aan noodrem

Hoewel Alicia’s moeder met alle lof spreekt over het PMC en over ‘hun’ oncoloog Annemarie Peek, doet Alicia zelf er álles aan haar verblijf daar, en daarmee ook de kanker, gescheiden te houden van haar gewone leven. Ze wil niet dat mensen zién dat ze ziek is.

Machteld, met een fonkel in haar ogen: ,,Skateboarden, de hond uitlaten, fietsen. Ze deed het allemaal.

We zaten nog niet in de auto na een behandeling en ze was alweer leuke dingen met vriendinnen en nichtjes aan het plannen.”

Een slechte film
Het leven van de familie Franken in die tijd is ‘schizofreen’, vertelt ze. Een onbezorgd leven met een hecht, liefdevol gezin verandert in een nachtmerrie.

,,Wij besloten als ouders het gevoel en de wensen van Alicia te volgen. Zij is leidend, dus we gaan met haar mee.

Maar op de momenten dat we samen of alleen waren moest ik soms naar adem happen. Je denkt: in wat voor slechte film ben ik in vredesnaam terechtgekomen? Waarom overkomt ons gezin dit?”

‘Ik had nog zoveel willen betekenen voor de wereld en nog willen studeren en trouwen’, zei ze dan ’s avonds in bed
– Machteld

De chemo is loodzwaar. Machteld, Onno, broer Elano en Alicia verblijven met grote regelmaat in het Prinses Màxima Centrum.

De behandeling slaat éven aan, maar de kanker slaat weer terug. Hoewel Alicia er lange tijd nog gezond uitziet en haar leven zo normaal mogelijk leidt, ondanks steeds meer pijn, worden alledaagse dingen steeds minder makkelijk.

Haar geliefde hockeyveld bij HC Houten heeft ze al tijden niet van dichtbij kunnen bewonderen en ook haar haar valt uit.

Waar haar trouwe vriendinnengroep niet van haar zijde wijkt, de grapjes van haar broer haar blijven opvrolijken en de 15-jarige Alicia alle uitjes en activiteiten het liefst met beide handen aangrijpt, is ze steeds vaker moe. Soms zelfs een beetje moedeloos. In december 2019 blijkt Alicia uitbehandeld.

Een ander hokje
Vanaf dat moment slapen Machteld of Onno iedere nacht naast hun dochter. De nachtelijke gesprekken zijn confronterend. Alicia realiseert zich dat het einde in zicht komt.

,,‘Ik had nog zoveel willen betekenen voor de wereld en nog willen studeren en trouwen’, zei ze dan ’s avonds in bed. Ze had door dat ze dat niet meer ging meemaken.

Maar tien minuten later zei ze: ‘Nou mama, als ik hier later op terugkijk hoop ik dat ik veel heb geleerd van deze periode.’ Alsof er een ander hokje in haar brein openging.”

”Omdat ze was gestopt met de chemo, begon ze er weer uit te zien als de Alicia van vroeger. Ze straalde weer”
– Machteld

Eén laatste grote wens: zwemmen in de azuurblauwe zeeën van Curaçao. Langs bij de familieleden die daar wonen, zwemmen met dolfijnen, spelen in het water met haar grote broer (‘haar allerbeste maatje’).

De wens wordt werkelijkheid, mede door stichting MakeAWish. In januari reist de familie Franken af naar het eiland.

Lees ook  Politie treft naakte inzittenden aan in auto: "Wat is de bedoeling?"

,,Omdat ze was gestopt met de chemo, begon ze er weer uit te zien als de Alicia van vroeger. Haar haar groeide weer terug, net als haar eigen wenkbrauwen. Ze straalde weer.

Zwom met dolfijnen, stond op een supboard, genoot van de zonsondergang. Voor familieleden op Curaçao was het één grote mindfuck: is dít dat zieke meisje?”

Maar bij thuiskomst gaat het hard. In één van de laatste dagen voor haar overlijden woont Alicia nog een benefietloop bij op haar middelbare school, Lek en Linge in Culemborg.

Tegen het advies van haar bezorgde moeder in mijdt ze de lift en beklimt ze, met de weinige adem die ze nog over heeft, de trappen van de gymzaal.

Armste delen van de wereld
Van een afstandje kijkt ze toe hoe haar klasgenoten zich in het zweet rennen. Ze koos zelf het goede doel uit: het Outreach-programma van World Child Cancer Nederland.

Een programma dat zich inzet voor kinderen met kanker in de armste delen van de wereld. ,,Dat had haar ontzettend aangegrepen, toen ze daarover hoorde.

In het Màxima kon Alicia sporten en was er afleiding, maar daar hebben de kinderen bijna niets. Daar klopte niets van: die kinderen verdienen ook lichtpuntjes, vond ze.”

Machteld, Onno, Elano, vrienden, familie, hockeyers en kennissen zijn degenen die Alicia’s wens voor dit doel zullen voortzetten. Want zes dagen later begint ze aan haar laatste ‘reis’: Alicia overlijdt op 4 februari 2020.

Dichtbij houden
De pijn, die komt in stukjes. Nog steeds, iedere dag. Want de klap in één keer binnen moeten laten komen – dat kan je niet aan, weet Machteld.

Er is niets wat die pijn verzacht. Toch putten Machteld en haar gezin kracht uit Alicia’s levenslust en positiviteit.

Door een belletje van de hockeyclub, niet lang na Alicia’s overlijden, gaat het balletje rollen.

Het plan voor een grote benefietweek, om geld op te halen voor sport, spel en revalidatie in een kinderoncologisch ziekenhuis in Kenia, ontstaat.

”Mensen zeggen wel eens: je moet kunnen loslaten. Maar zo denken wij helemaal niet. We leren haar nu op een nieuwe manier juist heel erg dicht bij ons te houden”
– Machteld

Corona gooit in eerste instantie roet in het eten, maar dat neemt niet weg dat er massaal geld wordt ingezameld.

Niet alleen de hockeyclub, ook haar immer trouwe vriendinnen, andere ouders, de jaarclub van broer Elano: iedereen zamelt geld in voor Kenia. Zo kon Alicia nóg meer impact maken.

Afgelopen weken kon de langverwachte benefietweek eindelijk worden afgetrapt, vertelt een trotse Machteld.

Als kers op de taart organiseerden hockeyteams een clinic, een oefenwedstrijdje, shuttleruns en werden er hapjes klaargemaakt. De uitkomst van de hele actie: zeker 60.000 euro voor Kenia.

Wat Alicia allemaal in beweging heeft gezet, zal ze nooit weten. Of misschien toch wel, hoopt moeder Machteld.

,,Mensen zeggen wel eens: je moet kunnen loslaten. Maar zo denken wij helemaal niet. We leren haar nu op een nieuwe manier juist heel erg dicht bij ons te houden.”

Duitser (39) mishandelt Nederlandse vriendin (18): traumahelikopter brengt haar naar ziekenhuis

Vermiste Bianca Abageru (15) na een maand eindelijk gevonden!